تلویزیون بهترین وسیله جهت فرهنگ سازی است. در صورتی که حتی اثر بخشی او بر رفتار چنان سرعت زیادی دارد که همگان را متعجب میکند به عنوان مثال وقتی یه نوع لهجه یا تکه کلام در فیلمی می آید سریعا بین همه ی تماشاگران رواج پیدا میکند. یا مخاطبان با به دنیا آمدن فرزندشان نام شخصیت های اول سریال را بر روی فرزندان خود میگزارند اما به نظر من آن چیزی که رسانه در فرهنگ سازی در نظر نگرفته اثر کوتاه مدت این فراید رفتاری است.باید رسانه به این موضوع توجه کند که اثر بخشی در طی ارتباط به وجو می آید و وقتی رسانه با مخاطب ارتباط بر قرار میکند میتواند بر مخاطب اثر بگزارد اما چون این ارتابط رو در رو نیست و طی یک واسطه (تلویزیون) با مخاطب است اثر بخشی آن موقتی است. و زمانی می تواند اثر دائمی داشته باشد که با مخاطب ارتباط چهره به چهره( رو در رو یا چشم در چشم) و بدون واسطه داشته باشد.
 
پس باتوجه به این نکته شاید نباید هیچ وقت از رسانه توقع اثر بخشی کامل و دائم داشت. اما در حقیقت رسانه هیچ وقت با مخاطبان خود ارتباط  چهره به چهره ندارد؟
 
به نظر میرسد که رسانه به این نکته توجه نکرده است که اگر بازیگران در فیلم ها و سریال ها با مخاطبان رابطه بدون واسطه و چهره به چهره  ندارند . اما در جامعه همین بازیگران با نوع پوشش شخصی خودشان با مخاطبان خود رابطه چهره به چهره دارند و مخاطبان به خاطره علاقه ای که به آن بازیگر دارند از نوع پوشش واقعی که بازیگر در زندگی حقیقی خود دارند الگو گیری میکنند و رفتار واقعی آنها را در وجود خود نهادینه میکنند نه آن رفتاری که از آن بازیگر در نقشی که در سریال بازی کرده.
 
پس شاید لازم باشد، تلویزیون در انتخاب بازیگران نقش اصلی خود دقت کند.زیرا دارد یک الگو به جامعه معرفی میکند.منبع:صراط